Winners Collection

Every entry
takes flight.

A thousand stories arrived across the diaspora. Explore the finalists and winners whose voices rose to the top.

Highlighted Submission Areas

Global Reach

Where submissions came from

Highlighted points mark locations where contestants submitted entries. Dot size reflects the relative submission count.

Kabul, Afghanistan

Herat, Afghanistan

Toronto, Canada

London, UK

Berlin, Germany

Istanbul, Turkey

Islamabad, Pakistan

Fremont, USA

First Place

A is like Abbas

by R. Aaghaaz

An elderly man, isolated and forgotten by his family, clings to memories of his grandson Abbas through small treasured objects and imagined conversations. In his loneliness, he creates one final reunion—only for it to be revealed that Abbas has long been dead, and the visit was a reflection of his grief and longing.

First Place Writing

A is like Abbas

by R. Aaghaaz

الف، مثل ا باس (( ن می دانم، دروازه را باز نمی کند... پدر ، پدر ! )) همان طوری که نشسته بود، صندوق ِ کوچک چوبی اش را از زیر تخت خوابش بیرون آورد، روی تخت نشست و ، مثل هر شب، خواست یکی یکی همه ی اشیای داخل صندوق را وارسی کند تا مطمئن شود خاطره های اش، مثل بقیه، ترکش نکرده اند. با این که هرشب بعد از شام ِ مختصرش همین کار را می کرد، ولی هر شب طوری غرق در خاطره های آن ها می شد که انگار صد سال است که آن ها را ندیده است. اگر کسی عین وارسی کردن خاطره های اش – که جز چند سنگ ریزه آبی، نیم برگ ِ پاره شده ی دفتر با دست خط نواسه اش، ِ دو قطعه عکس قدیمی که از بس دست خورده بو ند به سختی می توانستی شکل افراد داخل عکس ها را شناسایی کنی ، و یک لنگه گوشواره ی قدیمی ، چیز ِ دیگری نبود - به اتاقش می آمد، دیگر آرزو بود که تحقق پیدا کرده بود؛ نه ورود. آن وقت، می دیدی که چه طور برای مهمان از خاطره های آن عکس یا آن سنگ ریزه ها یا دلیل نگه داشتن آن نیم برگ دفتر می گفت؛ و لی نه در مورد آن لنگه گوشواره ی قدیمی. به آن که می رسید، آن را پس داخل صندوق می گذاشت و باز شروع می کرد به باز تعریف یکی یکی آن خاطره های دیگر. در آن شب ِ سرد ِ زمستانی، جز خاطره های رنگ و رو رفته اش، فقط صدای ِ اندوهگین و ساکت بارش برف بود که او را در آن اتاق ِ سرد و خلوتش، از تنهایی پ ر ت ر می کرد و از دلتنگی آکنده تر. انگار، برف خود ِ تنهایی بود؛ و شب، خود ِ دلتنگی؛ درین میان، آنچه اصال احساس نمی شد، سرما ی اتاق بود. سرمایی که حتی یک مرد جوان را هم واد ار می کرد تا صبح تمام قد زیر لحاف بخوابد و تکانی نخورد تا سرمای داخل اتاق وارد تخت خوابش نشود. اطراف اتاقش را که می دیدی، چیزی جز تخت خوا بش نمی دیدی. آن هم طوری که پیر مرد و صندوق ِ چوبی اش را هم به حساب همان تخت ِ خواب می آوردی. عصای چوبی، دیوار های گِلی و نیم پنجره ی چوبی، که دیگر حساب کردن ندار ن د. یکی از عکس ها را جلوی چشمش گرفته بود و به تنها فرد ِ داخل عکس، زل زده بود. عباس را می دید که کنار جاده ایستاده است و به طرف او لبخند می زند. بعد از لحظه ای، عکس را برگرداند و

Page 1 of 6

Second Place

The Memories of Coming Taliban and the Difficulties of Migration

by A. Ahmadi

The Memories of the Taliban’s Return and the Hardships of Migration is about a young Afghan student, recounting the day the Taliban returned to power and the devastating impact it had on her life. Forced to abandon her education, home, and dreams, she and her family embark on a perilous journey across borders in search of safety and the chance to continue learning. Through vivid memories of fear, loss, resilience, and hope, the story captures the human cost of conflict, the struggles faced by refugees, and the enduring determination of Afghan girls to pursue education despite overwhelming obstacles.

Second Place Writing

The Memories of Coming Taliban and the Difficulties of Migration

by A. Ahmadi

به نام خدای مهر و آشتی و برابری سفرنامۀ یک دانش آموز (خاطرات آوارگی در تقالی درس و مدرسه) نویسنده: انیسه احمدی صبح روز یکشنبه 24 اسد سال 1400 . به مکتب رفتم. ذهنم پریشان و دلم ناآرام بود. گویا اتفاق ناگواری از راه می رسید. چهره ها ی هم صنفانم پر از ترس و نگرانی بودند. چیزی از درس ن می فهمیدم. گویا گوش هایم نمی شنید و نوشته های روی تخته را نمی توانستم بخوانم. مغزم از انبوه افکار ترسناک و خبرهای بد م نفجر می شد. خبرهای سقوط ِ سریع و پیهم ِ والیت ها، آوارگی صدها هزار نفر و ... ساعت سوم آغاز شد. مضمون تاریخ داشتیم. معلم با چهره ای گرفته به صنف آمد سالم کرد و نشست . سکوت مرگباری فضای صنف را پر کرده بود. ناگهان این سکوت با صدای گریه های بلندی که از حیاط مکتب می آمد، شکست. همه سراسیمه به همدیگر نگاه کردند و می گفتند چی شده است؟ استاد گفت چیزی نیست، آرام باشید. ولی گریه ها و سروصداها به سرعت اوج می گرفت. مادر یکی از هم صنفی هایم سراسیمه و گریان وارد صنف شد و گفت : «دخترم راحله بیا برویم خانه. کابل سقوط کرده است » . حیاط مکتب پر شده بود از صدای گریه های والدینی که دنبال فرزندان شان آمده بود ند. گویا از آسمان به زمین افتادم و استخوان هایم خرد شد. غوغایی برپا شد. معلمین مکتب اجازه نمی دادند دانش آموزان از مکتب بیرون بروند. دانش آموزان با گریه و التماس می خواستند به خانه های خود بروند . خیلی ترسیده بودم و می گفتم باید کنار خانواده ام باشم . احساس می کردم پایان زندگی خیلی نزدیک شده است؛ می خواستم به خانه بروم، اما می ترسیدم، گویا خودم را میان هجوم گلوله ها می دیدم و از میان سرهای بریده و جنازه های خونین را که روی سرک افتاده اند ، عبور می کنم . آن روز آخرین روز مکتب و آخرین درس تاریخ مان بود؛ معلم حرفی نزد ، اما قلم روزگار آن روز برگ سیاه دیگری از تاریخ میهنم را رقم زد. 24 اسد سال 1400 . بستن درهای مکاتب و دانشگاه به روی دختران آخرین امید زندگی را از زنان و دختران میهنم گرفته بود. راستش برای ما دختران ِ دانش آموز، قدرت و سیاست اهمیتی نداشت. آن چه می دیدیم جنگ و فقر و بیچارگی بود. فرقی میان احمدزی و کرزی و مالهبت اهلل و مالعمر و مال برادر و مالهای دیگر نبود. " مردم روز سه وقت گلوله می خوردند " و غم تنفس می کردند و بچه های شان را در گورهای دسته جمعی دفن می کردند؛ چون مرگ و انتحاری فراوان بود و فرصت برای خاک سپاری اندک! آمریکا و اروپا با حقوق بشرشان هم جز شر و بال برای مردم افغانستان چیزی به ارمغان نیاوردند؛ در سایه ی حضور آن ها خانه ها و شهرها ویران تر شد و گورستان ها آبادتر. سرانجام، با پرتاب شدن چند جوان افغانستانی از طیاره غول پیکر آمریکایی به روی سنگ ها و صخره ها، نمایش های حقوق بشری شان به پایان رسید و با خنده های آمیخته از نفرت و تمسخر گفتند " ما رفتیم، شب بخیر افغانستان " ! ما به این جا رسیدیم و آن ها به خانه ه ای خود برگشتند. زندگی تلخ و غیرقابل تحمل بود. تنها راهی که نسل نو افغانستان به آن امید بسته بودند، راه مکتب و دانشگاه بود. البته این هم آسان نبود؛ در لیسه سیدالشهدا جوی خون جاری شد و بیش از 100 دانش آموز دختر در این مکتب پرپر

Page 1 of 7

Third Place

Beneath the Mulberry Tree

by M. Nader

Beneath the Mulberry Tree is an inspiring story that explores the transformative power of education across three generations of an Afghan family. Guided by the father’s unwavering belief in her potential—and inspired by the sacrifices of her grandfather—Mursal leaves Afghanistan to pursue an education abroad, eventually finding her voice as an advocate for women’s rights and earning a place in academia. Through memories of home, family, and the symbolic mulberry tree, the story reflects on resilience, identity, and the enduring legacy of those who fought to ensure that future generations would have the freedom to learn, dream, and choose their own paths.

Third Place Writing

Beneath the Mulberry Tree

by M. Nader

The plane door closed behind me, and just like that, I was leaving Kabul – and generations of expectation, tradition, and whispered warnings. But I carried something heavier. Stronger. The weight of my father’s belief in me. It wasn’t me they questioned. It was him. “How could you send your daughter so far, alone, to a land we barely know.” They murmured over steaming cups of tea, in judgement wrapped in concern. Some said it out loud. Others held their silence like a verdict, their eyes telling a story of disbelief – that I was reaching places they never thought possible. My father, a man who rises with the first call to prayer – not out of ritual, but conviction – stood firm. “Our prophet, peace be upon him, said, ‘Seeking knowledge is obligatory on every Muslim man and woman’”. He didn’t raise his voice. He didn’t need to. He remained grounded in his faith. My father’s deep religiosity was never at odds with my ambition – it was the reason for it. He never treated me any differently from my brothers because the pursuit of knowledge transcended gender in his eyes. That conviction wasn’t learned from books; it was learned from blood. My grandfather was a farmer with rough, calloused hands from years of hard labor in the fields. He had no formal education, but was determined that his son would have a better life. When relatives stopped my father from going to school, my grandfather physically fought them. He wrestled his own cousins to the ground so that his son might one day hold a pen instead of a plow. “Why waste time?” They asked. “He should be working in the fields.” My grandfather knew that the power of education surpassed the pull of tradition. Thus, he stood between his son and ignorance, and my father fulfilled that vision by becoming a doctor. Years later, when most men in their fifties were preparing for retirement, my father surprised everyone by enrolling in an online master’s program in clinical psychology. He had nothing left to prove, but he did it anyway because learning was a form of worship to him. That legacy of defiance and belief, passed down through generations, shaped my father – and now, it’s shaping me. When it was my turn to leave, my father stood his ground just like his father had once done for him. I remember something he told me weeks before I left: “I worked alongside doctors from the UK, Japan, Canada – my training was equal, my knowledge the same. But because my degree was from Afghanistan, the world wouldn’t recognize it.” He paused, then looked at me. “I want you to have what I didn’t – the freedom to work anywhere in the world.” That stayed with me. He wasn’t just sending me abroad for an education – he was setting me free to become someone the world had never prepared for.

Page 1 of 5